هما

یا رب این نو گل خندان که سپردی به منش              می سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گرچه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور                      دور باد آفت دور فلک از جان و تنش

گر به سر منزل سلمی رسی ای باد صبا                   چشم دارم که سلامی برسانی زمنش

به ادب نافه گشایی کن ازآن زلف سیاه                           جای دلهای عزیزست به هم بر مزنش

گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد                                   محترم دار درآن طره عنبر شکنش

در مقامی که به یاد لب او می نوشند                    سفله آن مست که باشد خبر از خویشتنش

عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت                   هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش

هرکه ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال                          سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش

شعر حافظ همه بیت الغزل معرفتست                          آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش